تقریبا مشاهده رصدی مداوم و همزمان چند باندی بلازارها خیلی کم انجام شده است و اغلب مطالعات گزارش شده در مقالات با یکدیگر سازگار نیستند. اگرچه امروزه تغییرات نوری در طول شب رصدی برای بلازارها پدیده ای شناخته شده است، رابطه آن با تغییرات دراز مدت تابندگی، همچنان روشن نیست. رصد نوری مداوم بلازار، به منظور بررسی همبستگی شاخص رنگ با تابندگی بلازار، ممکن است در استخراج این رابطه کمک کند. حضور یا عدم حضور تمایل رنگ بلازارها به سمت آبی در زمانی که تابندگی بلازار افزایش می یابد، در مقیاس زمانی یک شب رصدی و یا بین شب های رصدی متوالی، می تواند در رسیدن به سرچشمه تغییرات تابندگی بلازارها کمک کند. تابندگی بلازارها در تمامی گستره طول موج ها و در مقیاس های زمانی گوناگون تغییر می کند. اگرچه مدل های متفاوتی برای توضیح این تغییرات پیشنهاد شده است، سازوکار مربوطه به طور قطعی شناخته شده نیست. تغییرات شاخص رنگ بلازارها، یکی از عواملی است که می تواند در بین مدل های متفاوت، تمایز ایجاد کند. این عامل ممکن است در فهم بهتر سازوکار تغییرات تابندگی موثر باشد. بدین منظور و برای شروع، پیشنهاد برنامه رصد مداوم و شبه همزمان یکی از تابان ترین بلازارها، به نام Mrk 180، توسط نویسنده دوم مقاله به رصدخانه ملی فرانسه داده شد. خوشبختانه، این پیشنهاد به تصویب تیم علمی رصدخانه مذکور رسید و به مدت 5 شب، 23 الی 28 آوریل 2009، وقت تلسکوپ 1.20 متری به آن اختصاص داده شد. در هنگام رصد شرایط جوی فقط اجازه سه شب رصد داد. پردازش و داده کاهی داده های خام، با استفاده از سیستم استاندارد رصدخانه جنوبگان اروپا انجام شد. با انتخاب دو ستاره مرجع در میدان دید و به دست آوردن قدر آنها و قدر بلازار، منحنی های نوری و نمودار شاخص رنگ به دست آمد. این منحنی ها، تغییرات نوری بلازار را نشان می دهند. بیشینه اختلاف دامنه تغییرات درخشندگی به 0.185 قدر، در صافی V، می رسد. بررسی شاخص رنگ بلازار، متغیر بودن این پارامتر را در مقیاس زمانی یک شب و نیز بین شب های رصدی نشان می دهد.

مقدمه تصویربرداری پخش نوری یک تکنیک تصویربرداری غیرتهاجمی و غیرمخرب است که از امواج الکترومغناطیسی در محدوده ی طول موجی فروسرخ نزدیک برای اندازه گیری ویژگی های اپتیکی بافت زیستی نظیر جذب و پراکندگی از مرزهای محیط استفاده می کند. عواملی چون پراکندگی بسیار زیاد نور در بافت های زیستی و تعداد محدود اندازه گیری ها سبب شده مسیله ی بازسازی تصویر در این تکنیک چالش برانگیز شود. اخیرا شبکه های عصبی ژرف به حوزه بازسازی تصویر وارد شده اند و توانسته اند عملکرد بسیار خوبی از خود نشان دهند. در این پژوهش، روشی جدید برپایه ی یادگیری ژرف برای حل این مسیله ارایه شده است. روش بررسی برای پیاده سازی این روش با استفاده از شبیه سازی رایانه ای، بافت هایی مکعبی شکل با ابعاد 64×64×64 mm3 با تومورهایی در عمق 21 تا 42 میلی متری ایجاد گردید. برای اندازه گیری از مرز بافت، شبکه ای 5×5 از منابع و آشکارسازها در طرفین بافت تعبیه کردیم. برای انجام عمل بازسازی، دو شبکه عصبی ژرف با معماری کاملا متصل و کانوولوشنی دوبعدی ایجاد نمودیم. یافته ها: برای سنجش کارایی این الگوریتم ها، عملکرد آن ها را با یکی از روش های کلاسیک برپایه ی مدل یعنی روش گرادیان مزدوج مقایسه کردیم. برای مقایسه ی این روش ها از معیارهایی چون میانگین خطای مطلق (MAE)، خطای حداقل مربعات (MSE)، بیشینه سیگنال به نویز (PSNR) و شاخص شباهت ساختاری (SSIM) استفاده شد. نتایج به دست آمده نشان داد که MSEبه صورت میانگین 86 درصد و MAE تا 81 درصد کاهش داشته و PSNR 2 برابر افزایش یافته است. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که استفاده از شبکه های مصنوعی ژرف در مقایسه با روش های بازسازی کلاسیک جهت یازسازی تصاویر پخش نوری می تواند موجب بهبود کیفیت تصاویر به دست آمده شود.

هواویزها در جو، نقش بسیار مهمی را در سیستم های اقلیمی بازی می کنند. این ذرات جو را مستقیماً با تغییر ترازمندی تابشی به وسیلة پخش و جذب طول موج های مختلف و به طور غیرمستقیم با تغییر ویژگی های نوری و ماندگاری ابرها، تحت تأثیر قرار می دهند، ویژگی های نوری هواویزها از قبیل ضخامت نوری آن ها (AOD)، در فهم تأثیرات هواویزهای اتمسفری در تغییر اقلیم و چرخة بیوژئوشیمیایی بسیار مهم و حیاتی هستند. ازاین رو، در این پژوهش توانایی مدل انتقال تابشی و تصاویر مودیس در برآورد عمق نوری هواویزها بر روی خلیج فارس مورد ارزیابی قرار گرفت. برای پردازش تصاویر از نرم افزار MATLAB و داده های ماهواره ای با توان تفکیک 500 متر در شبکه های 5*5 سنجنده ی مودیس استفاده شد و ارزیابی داده های عمق نوری هواویزها با استفاده از ایستگاه های آئرونت با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، شاخص RMSE و RMSD انجام گرفت. نتایج اولیه حاصل از اجرای الگوریتم نشان دهنده ی توانایی مدل در شبیه سازی عمق نوری هواویزها بود. نتایج نشان داد که الگوریتم موجود به درستی عمل می کند و با توجه به داده های انعکاس طیفی برای شعاع مؤثرهای مختلف در جداول LUT، مقادیر را برای عمق نوری هواویزها شبیه سازی می کند. نتایج ارزیابی ها نشان داد مقادیر عمق نوری به دست آمده از تصاویر همبستگی معنی داری با عمق نوری اندازه گیری شده در ایستگاه های آئرونت دارد. به گونه ای که مقدار همبستگی برای روزهای 8 تیر 1392، 23 تیر 1393 و 14 مهر 1394 برای باند 243/1 به ترتیب 96/0، 94/0 و 98/0 و برای باند 643/1 به ترتیب 99/0، 98/0 و 98/0 به دست آمد که روند خوبی را بین داده های اندازه گیری نشان می دهد. شاخص های RMSE و RMSD در این روزها به ترتیب کمتر از 15/0 و کمتر از 06/0 محاسبه شد؛ بنابراین می توان گفت دقت شبیه سازی ها در این باندها مناسب است.

مدلهای عددی هواشناسی و ایستگاه های زمینی به تنهایی قادر به ردیابی و بارزسازی توفان های ریزگرد نیستند و در بسیاری از موارد خطاهای قابل توجهی دارند. این امر ضرورت استفاده از روش های بارزسازی ریزگردها براساس داده سنجش از دور را نمایان می سازد. هدف از این پژوهش، استفاده از تصاویر سنجنده مودیس جهت تخمین عمق نوری ریزگردها در سطح خلیج فارس و براورد رابطه همبستگی خطی میان ریزگردهای جوی با اندازه گیری های زمینی می باشد. میزان عمق نوری ریزگردها با استفاده از برنامه تهیه شده در نرم افزار MATLAB و بر پایه کمترین اختلاف میان بازتاب موجود در جدول LUT و بازتاب ثبت شده در تصاویر MODIS محاسبه شد. ارزیابی کارایی داده های تصاویر با استفاده از آزمون همبستگی پیرسون، شاخص RMSE و RMSD انجام گرفت. براساس ارزیابی نتایج در هفت ایستگاه AERONET مورد بررسی مشخص شد که نتایج حاصل از تصاویر با داده های اندازه گیری شده در اکثر ایستگاه ها دارای همبستگی معنی دار می باشد(R2=0. 93). به ترتیب باندهای 1. 243 و 1. 632 با ضریب همبستگی 0. 94 و 0. 97 و RMSE و RMSD برابر با 0. 02 و 0. 02 برای باند 1. 243 و 0. 1 و 0. 01 برای باند 1. 632 بهترین و مناسب ترین حالت را نمایش دادند.

در این مقاله روشی نوین برای پایش سریع تغییرات دما با استفاده از تصاویر فراصوت B-Mode ارائه شده است. در این روش، از وابستگی سرعت صوت به دما استفاده می شود. وابستگی سرعت صوت به دما باعث ایجاد جابه جایی ظاهری ذرات پراکنده ساز می گردد. جابه جایی به وجود آمده را می توان با استفاده از الگوریتم های مختلف جابه جایی سنجی و ردیابی برفک تخمین زد و اندازه گیری نمود. در این کار روش شارش نوری هورن – شانک برای سنجش جابه جایی های به وجود آمده به تصاویر دیجیتال فراصوت B-Mode فانتوم شبیه بافت اعمال شد. روش شارش نوری از جمله روش های بر پایه گرادیان است و بر اساس اندازه گیری تغییرات به وجود آمده در الگوی روشنائی به تخمین میزان جابه جایی می پردازد. در طراحی فانتوم از یک مقاومت گرمازا برای گرم کردن بافت در عمق استفاده شد. حین گرم کردن فانتوم، به وسیله پروب خطی سونوگرافی 10 MHz، تصاویر فراصوت دیجیتال از موضع در حال گرم شدن تهیه شد. برای سنجش میزان دقت، دمای به دست آمده در این روش، با دمای اندازه گیری شده به روش تهاجمی مقایسه شد. با بررسی نتایج به دست آمده مشاهده شد که سرعت محاسبه دما در مقایسه با تحقیق قبلی (تخمین دما به کمک الگوریتم تطبیق بلوک) به میزان قابل توجهی افزایش یافته است. بیشینه افزایش دما در فانتوم، 7oC بوده است. با بررسی و مقایسه دمای مقاومت های گرمایی با نتایج حاصل از روش شارش نوری، خطای اندازه گیری میانیگن 4oC و مقدار بیشینه خطا در طول آزمایش 9oC به دست آمد. با استفاده از روش شارش نوری می توان با سرعت بالا و حتی بی درنگ، دما را تخمین زد. از ضعف های این روش می توان به حساسیت زیاد آن به اغتشاش اشاره کرد.

ارزیابی دقیق زیست توده به منظور مدیریت جنگل و درک نقش آن به عنوان منبع کربن، اهمیت بسیار دارد. از آنجا که 50 درصد زیست توده جنگل ها مشتمل بر کربن است، لذا برآورد مقدار زیست توده جنگل ها، از جنبه بررسی مقدار انرژی ذخیره شده در جنگل ها و همچنین تغییرات آب و هوایی در کانون توجه قرار می گیرد. بهترین راه برای برآورد دقیق زیست توده، ایجاد مدل های تخمین بر اساس داده های محلی جمع آوری شده است. امروزه استفاده از تکنیک های سنجش از دور با کمک داده های محدود زمینی، تحولی شگرف را در تدوین و بهره برداری از اطلاعات مربوط به زیست توده جنگل شکل داده است. نبود معادلات محلی زیست توده و ابهام در برآورد دقیق آن بر اساس معادلات جهانی، این مقاله را به سمت تکوین و توسعه معادلات زیست توده برای جنگل های گیلان واقع در شمال ایران رهنمون ساخته است. در این مقاله بدین منظور به نمونه برداری از جنگل و اندازه گیری پارامترهای مختلف همچون ارتفاع و قطر درخت در 28 پلات با ابعاد 30´30 متر (900 متر مربع) در منطقه مورد مطالعه پرداخته می شود؛ و با استفاده از روش غیرمخرب، مقدار زیست توده مربوط به این پلات ها محاسبه می گردد. سپس با بهره گیری از تصاویر نوری و راداری ماهواره ALOS، بین اطلاعات سنجش از دور و مقدار زیست توده جنگل، از طریق معادلات رگرسیون چندمتغیره، ارتباط برقرار می شود. گفتنی است که بهترین مدل تخمین با استفاده از آنالیز رگرسیون چندمتغیره، بر اساس گونه درخت با ضریب تعیین 0.731 و RMSE= 13.88 (ton/he) برآورد شده است.

محصولات عمق نوری ریزگرد اتمسفری (AOD) مبتنی بر ماهواره های در حال گردش مانند MODIS، VIIRS و NOAA می­توانند توزیع روزانه AOD جهانی و منطقه ­ای را ارائه دهند. کاربرد آنها برای نظارت بر کیفیت هوا در مقیاس­ های محلی مانند محیط ­های شهری به دلیل قدرت تفکیک مکانی پایین آنها محدود است. اخیراً، علاقه فزاینده­ای به بازیابی محصولات AOD بر اساس تصاویر نوری با قدرت تفکیک بالا شکل گرفته است. هدف اصلی این پژوهش، ارزیابی بازیابی AOD در مناطق شهری با استفاده از تصاویر ماهواره ای با قدرت تفکیک مکانی بالا است. با فرض سطح لامبرتی، اصل بازیابی AOD توسعه یافته بر اساس تئوری انتقال تابشی با استفاده از معادله Tanré می­ باشد. برای حل معادله انتقال تابشی، مطالعه حاضر مدل انتقال تابشی شبیه سازی دوم سیگنال ماهواره ای در طیف خورشیدی (6S) را اتخاذ و یک جدول جستجو را با فرض یک مدل ریزگرد قاره ای ساخت. بازتاب سطح زمین در کل دوره مطالعه با استفاده از Landsat 8 OLI برای دوره 2016-2015 تنوع بسیار کمی به صورت ماهانه نشان داد. بازیابی AOD با مقایسه بازتاب TOA اندازه گیری شده و شبیه سازی شده انجام گرفت. اعتبارسنجی با استفاده از یک سایت زمینی مستقر در پشت بام مرکز منطقه ­ای هواشناسی با نام Tamanrasset_INM واقع در منطقه تامنراست، الجزایر انجام شد. اعتبارسنجی نشان می­ دهد که روش بازیابی AOD منجر به خطای استاندارد 0.1068 می­ شود و با  برابر با 70.9% همبستگی خوبی نشان می­ دهد.